Feest 2

                     Loofhuttenfeest (15^de van de maand Tisjrie, joodse kalender) 

                    Wat is het in dit land een takkenzooi! 

                    Je moet dit droge land constant besproeien

                    En onze buren zijn van laag allooi

                    Steeds ruzie en gedram en steeds geklooi

                    Hoe enthousiast ik ook met kogels strooi

                    En hoeveel liters bloed ik ook doe vloeien

                    Nee, tussen ons zal nooit een vriendschap bloeien                   

                    Het is één wilde woeste apenkooi

                    Wat is het in dit land een takkenzooi!

                    Waarom moest God Zich zo met ons bemoeien?

                    Waarom door die woestijn in een konvooi?          

                    Waarom daar dorstig onze voeten schroeien:               

                    Egypte was toch vruchtbaar en heel mooi?

                    Ik ga mijn tijd niet met dit feest verknoeien

                    Ik heb het land aan heel die takkenzooi! 

Feest 1

                   

                           Pinksterfeest  

                     We geven allemaal een keer de geest 
 

                     Het waren na Zijn dood bizarre dagen

                     Er was gebeurd waar zo voor was gevreesd

                     En Jezus, als Messias flink gesjeesd

                    Was, na terug van even weggeweest

                    Weer naar de Hemel met de benenwagen

                     Hoewel ze hem soms in hun dromen zagen

                    'Nou ja; gebeurd', zei Petrus: 'eerst maar feest: 

                     We geven allemaal een keer de geest'

                     Dus werden er wat stickies aangedragen

                     En iedereen gedroeg zich als een beest

                     Het was hen stevig in de bol geslagen

                     En Petrus die misdroeg zich nog het meest

                     En wat hij deed hoef ik u niet te vragen

                     We krijgen allemaal wel eens de geest 

 

Deze versvorm, die als onderwerp iets feestelijk dient te beschrijven, is gebaseerd op mijn geboortedatum 17-1-'51  en bestaat uit een vaste refreinregel als boven en twee coupletten van 7 en 5 regels met het rijmschema A baaabba A babab A. De eerste refreinregel kan ook als titel dienen en deze regel mag iets variëren en moet in elk geval in de laatste regel van betekenis veranderen. Het aaa in het eerste couplet is geschikt om even te zeuren, als een naald die in de groef blijft hangen.

Notlebbarg 3

                 

                 

                











 
                 


                  We vonden op de buitenste planeten

                  Hoog op een berg het Netenvolk van Tnalp

                  Er viel daar niets te halen, niets te eten

                  Geen wonder dus dat we hem snel weer pleten

                  Van die verrekte kale Netenalp

Notlebbarg 2

 

                 





















                 
                          Nee Piet, we spelen geen stranego

                  En ook geen mononoly en geen narts

                  Er staat toch helder poly, darts en tego

                  Zo'n bril is misschien fnuikend voor je ego

                  Toch moet je maar eens naar een ogenarts

 

Notlebbarg 1

           

                      










                               


                  Heer red ons toch! O lieve God, red nú!

                  Hoe wreed uw lot; één uitweg is er nog

                  Bekeert u dus; de keuze is aan u!

                  Jahweh, Im, Baäl, Senx, Cagn, Nai, Pax, Og:

                  Er is een god voor elke underdog      

Labbertong 40 (slot)

 

                       Ik ben alleen en vind geen soortgenoot

                       Niets kan mijn eenzaamheid en treurnis troosten

                       Ach, meesterlijk houd ik mijzelve groot

                       Hoewel ik vele zilte tranen goot:

                       Er is maar één Grootmeester van 't Groot-Oosten      

Labbertong 39

                      

 

                       Ik druk mij strak tegen de ondergevel

                       Doorweekt sta ik te rillen in mijn goed

                       Het vocht waarmee ik deze natheid voed

                       Verliest zich in de spettergrijze nevel:

                       Wat moet één traan in deze regenvloed?